Niezwykły Ksiądz – Człowiek…

motto :

„To nie dręczenia i opętania powinniśmy bać się najbardziej, ale grzechu”

Ks.kan. Piotr Spychała

Czy ktoś się zastanawiał nad jednym – jakie musi mieć obciążenie psychiczne czy duchowe – ksiądz, który jest egzorcystą ? Jakie musi być to trudne ? Trzeba mieć wielkie serce i namaszczenie od Boga – aby taką misję wypełniać. Znam Takiego księdza i dziękuję Bogu , że kiedyś ścieżki naszego życia się spotkały…

Egzorcyzm jest rozka­zem wydanym w imię Boga demonowi, aby opuścił miejsce, rzecz lub osobę. Początkowo egzor­cyzmowanie nie było regulo­wane prawem, dopiero z bie­giem czasu na egzorcystę był wybierany i wyświęcany kon­kretny kapłan. Egzorcystą nu­mer jeden w Kościele był za­wsze biskup i to nie zmieniło się do dzisiaj. To w jego gestii leży mianowanie egzorcystów.

Jest kilku pracujących w Diecezji Zielonogórsko – Gorzowskiej kapłanów – mających taki dekret od biskupa. –„ Mianowanie to daje pozwolenie na posługę i umacnia kapłana do jej pełnie­nia” – wyjaśnia ks. kan. Piotr Spycha­ła – wspaniały Proboszcz – człowiek w parafii PW. Świętego Józefa w Dobiegniewie – powiat Strzelecko-Drezdenecki. Pracował w seminarium duchownym w Paradyżu. Jaki jest egzorcysta i jak ma wyglądać jego praca, określa Kodeks Prawa Kanonicznego. Czytamy w nim m.in., że powinien odznaczać się „pobożnością, wiedzą, roztrop­nością i nieskazitelnością życia”, a sprawowane przez niego eg­zorcyzmy winny „zachowywać obrzędy i formuły zatwierdzone przez władze kościelną”. Ksiądz Piotr Spychała – tego doświadczył – bo jest nieskazitelnym kapłanem i człowiekiem.

To trudne zadanie, choć piękne zarazem, zwłaszcza wte­dy, gdy widać radość uwolnionych osób. Trud wynika z nieustan­nej walki duchowej, która się to­czy nie tylko podczas modlitwy o uwolnienie.Jeśli do egzorcysty zgłasza się osoba, której wydaje się, że ma problem z demonem, to eg­zorcysta rozpoznaje jej stan. Po rozmowie i rozeznaniu, jeże­li istotnie zachodzi działanie złe­go ducha, podejmuje się modlitwę o uwolnienie. Stan penitenta ocenia się również od strony psychologicz­nej. Często osoby, które zgła­szają się do nich , są już po kon­sultacjach psychologicznych, a nawet po leczeniu psychiatrycz­nym. „Jest też konieczna konsulta­cja duchowa” – to słowa Ks. Kan. Piotr Spychały. Po rozpo­znaniu sytuacji, egzorcysta wy­biera środki, które w tym danym przypadku będą najskuteczniej­sze. – Zawsze należy zaczynać od środków najważniejszych, ja­kim są sakramenty, a więc sakra­ment pojednania, Eucharystia, namaszczenie chorych, a tak­że modlitwa zmierzająca w ra­zie potrzeby do egzorcyzmów, które odprawia się raz, dwa czy więcej, jeśli to konieczne. Egzorcy­sta nie powinien przystępować do egzorcyzmu, jeśli wpierw nie nabierze przekonania, że oso­ba, nad którą ma się modlić, jest naprawdę opętana przez złe­go. Zgodnie z uznaną praktyką uważa się, że o opętaniu świad­czą następujące objawy: rozu­mienie i posługiwanie się nie­znanym sobie językiem, wyja­wianie spraw dalekich i ukry­tych, nadzwyczajna, niepropor­cjonalna do wieku i naturalnych możliwości siła. Mogą też wy­stąpić inne zachowania: gwał­towna nienawiść do Boga, do Matki Bożej i Świętych, Kościo­ła, do przedmiotów sakralnych, obrazów, obrzędów, zwłaszcza sakramentalnych. Ścisłe opęta­nia nie są częste, ale egzorcy­sta pomaga nie tylko w takich przypadkach, lecz również wte­dy, gdy człowiek jest dręczony, znajduje się w opresji, czy depresji – gdy do­świadcza nadmiernych pokus i niepowodzeń i pychy – „ Pomagam wtedy roz­mową i modlitwą” – mówi Ks. kan. Piotr Spychała ( za : GOŚĆ Zielonogórsko- Gorzowski – nr 5 ; 2006 rok)

Ten artykuł jest opowieścią o kapłaństwie i kapłanie, który nie stracił wiary i nie odszedł z zawodu. Jak ma On trudne zadanie – ile potrzeba tam wiary i siły – odwagi psychicznej. Ale tkwi w nim całą swoją duszą – niezwykle prawą, mądrą i uczciwą. Może ta opowieść będzie trochę przesiąknięta smutkiem, bo chyba nikt sobie nie zdaje sprawy, że po wielu latach posługi kapłańskiej wielu księży – tak ciężkiej – stają się mocno zgorzkniali i wypaleni odrzuceni.

Dlaczego ?

Przede wszystkim księża to ludzie bardzo samotni, po pierwsze oczywiście nie mogą założyć rodziny, co dla wielu jest prawdziwym dramatem. Poza tym ksiądz nie zna dnia ani godziny: jeśli pracuje w jakiejś parafii, to z dnia na dzień może być przeniesiony przez biskupa kilkadziesiąt (albo kilkaset) kilometrów dalej i musi zaczynać od nowa – zatem warto ,nie warto nawiązywać głębokich relacji z wiernymi ? Ale Ksiądz Piotr – taki nie jest i ból rozstania jest mniejszy. I jeszcze jedna ważna rzecz , nie ma solidarności zawodowej wśród księży, jeśli któryś z nich wpada w jakieś kłopoty – inaczej – osamotnienie. Przykładem jest na przykład choroba czy starość – wiem jedno – to wszyscy ludzie się od niego odwracają i zostaje zupełnie sami. To dosyć ciekawe, że księża zachowują się jak bankierzy inwestycyjni: w tej profesji masz przyjaciół, gdy wszystko idzie dobrze, ale gdy wpadniesz w jakieś kłopoty, nie licz na nikogo. Akurat wśród kapłanów nie spodziewałbym się takiej postawy. Ale tak jest. To bardzo smutne – ale taka jest prawda. Bo wielu znanych mi

księży to potwierdza.

Innym źródłem wielkich frustracji jest absolutna zależność od biskupa, który jest panem życia podwładnych, rzuca ich po parafiach zupełnie przypadkowo, często niszcząc im w ten sposób życie. Niestety, w wyniku arbitralnej decyzji biskupa zostaje gdzieś tam…. , i nikt się nie zastanawia nad tym – że na tym stanowisku będzie się męczył straszliwie przez następne kilka lat, a potem już jest tylko zgorzkniałym i wypalony człowiekiem.

Miejmy świadomość – ksiądz to człowiek – taki sam – jak Ty drogi Czytelniku, czy ja. Poza tym księży, którym wynajduje się jakieś „ kłopoty” – eliminuje się. Wczoraj byli – następnego dnia nie ma , następnego dnia – ich nie ma ! Tak – stara prawda – Nie ma księdza – nie ma problemu.

Podobnie feudalne stosunki pracy panują na niektórych uczelniach wyższych (profesor – asystenci) i myślę że też w policji lub wojsku czy szpitalach. Ale w tych instytucjach można się odwołać do instancji wyższych, bywają związki zawodowe, są sądy pracy, w ostateczności można się zwolnić. W kapłaństwie od decyzji biskupa nie ma odwołania (chyba, że do Watykanu), więc można tylko porzucić sutannę, co wielu czyni, ale koszty tej decyzji są smutne.

To w ogóle niesamowite, że biskupi tak fatalnie zarządzają kadrami -w korporacji takiego menadżera pogoniono by prędzej czy później, a biskupowi kto podskoczy… Ważne, żeby kasa się zgadzała, a że się niszczy ludzi, kogo to obchodzi…

Według mnie – Dobro  jest  jednak silniejsze i jest go więcej. Wzruszyłem się na przepięknej mszy na przełomie lat 2007/ 2008 – zima. Wydarzyła się wtedy ogromna tragedia w gminie Dobiegniew. Dzieci utonęły w jeziorze. Ksiądz – Proboszcz – Piotr Spychała – wygłosił przepiękne kazanie na temat tej tragedii. Zapamiętam to do końca życia – wielu parafian w kościele płakało – ja też, moja żona, mój małoletni syn, który był w wieku – tych dzieci, których pochłonął zdradliwy lód na jeziorze. Do końca życia – zapamiętamy Twoje nauki, Twoje rady, Twój przykład. Uczyłeś jak brać z wdzięcznością dary jak dzielić się nimi z innymi. Jak słuchać z troską i pamięcią, Jak chodzić twardo po ziemi i być jednocześnie blisko Boga. Jak być ojcem dla swoich parafian , jak ich wychowywać, żeby wracali do  Ciebie jak do swojego domu. Jak mieć przyjaciół na lata. Jak znosić cierpienie aby nie było ciężarem dla rodziców, których ta osobista tragedia w ich rodzinie dotknęła…. Jak przyjąć swój krzyż… I na koniec  jak odejść  cicho z modlitwą.

Wiele osób, duchownych i świeckich, znanych mi i nieznanych w Dobiegniewie i innych miejscowości w tej gminie – powtarza słowa: dobry, wspaniały ksiądz – Nasz Pasterz… Najpierw pomyślałem, że to przecież oczywiste, jaki inny mógłby być proboszcz w parafii w Dobiegniewie ? Zresztą – parafianie w Dobiegniewie zawsze mieli szczęście do niezwykle wspaniałych ludzi – księży – chociażby Ks. wikary Arkadiusz.

Kiedy poznałem  ks.  Proboszcza Piotra Spychałe ? Niech to będzie moją tajemnicą. Ale poznałem – i wiele rzeczy On mi wskazał – pokazał i nauczył co mam robić dalej w życiu. Wskazał drogę – i ją wybrałem – ja , moja żona i cała rodzina. Nie żałuję tego – co mi powiedział gdzieś tam blisko Dobiegniewa – ale to mnie przekonało, aby swój pewien etap zawodowy życia zakończyć. Dziękuję jeszcze raz – Tobie – za wskazanie drogi życia. Była ona trudna – ale dzisiaj – dzięki temu – Twoim słowom Księże Piotrze – mam osobistą przyjemność – napisać o Tobie. Jaki jesteś, jaki byłeś i jaki będziesz. Użyję nie moich słów – użyję kogoś wielkiego. Sojusznika znajduje m.in. w osobie prymasa Tysiąclecia Stefana Wyszyńskiego, który w latach internowania pisał w jednym ze swoich listów do wiernych : „Błogosławieństwem ludzi stałby się ksiądz głodny, a przynajmniej taki, który umiałby być głodny, choćby dlatego, żeby przyoszczędzone mogło służyć tym, co muszą być głodni. Lekcje płynące z głodu są wysoce lecznicze. To głód wiary. Cały nasz skostniały styl obcowania z otoczeniem w tym się mieści, że mamy życie zbyt uporządkowane, zbyt zaopatrzone, zbyt nasycone, zbyt paskudne i obłudne, z zawiścią ludzką. Ta sytość obezwładnia”.

Ks. Piotrze – Jest w Tobie jakaś niezwykła kruchość, łagodność, wiara, nadzieja, prawda do bólu –   połączona   tak samo z    determinacją w  realizacji   swoich zadań jak i  czułością  wobec Pana Boga i ludzi – Twoich Parafian. A jest ich dużo. Dlatego zwracam się do Was Drodzy Parafianie – z miejscowości : Dobiegniew, Chomętowo, Chrapów, Dębogóra, Kubczyce, Lubiewko, Ługi, Ługi Niwy, Mierzęcin, Nowy Młyn, Osiek, Ostrowiec, Podlesiec, Rolewice, Sarbinowo, Sławica – z wielkim apelem – bardzo proszę o wsparcie dla księdza Proboszcza Piotra Spychały – jest Was prawie 5250 osób. To ogromna liczba wiernych.

To dużo – jeszcze raz proszę Was – Róbcie wszystko aby Ksiądz Proboszcz Ks. kan. Piotr Spychała – był Waszym Pasterzem. Bo to – niezwykły człowiek… Wierzcie mi.

Dziękuję z góry za wsparcie …

dr Robert Wójcik