kwiecień 2026 - Ideał ze Zgrzytem

Doceniajcie ludzi za życia

tekst dr Roberta Wójcika o zmarłym tragicznie pośle Łukaszu Litewce. Nie – nie znałem tego Pana – wspaniałego człowieka. Słyszałem tylko w mediach o jego czynach – niezwykłych i dobrych – dla ludzi i dla zwierząt. Geniusz? Anioł, który chodził po ziemi i rozdawał dobro ? TAK ! Osobiście po tej tragedii – internet, telewizja , gazety czy inne media – rozszalały się. Setki wywiadów, opinii ludzi z pierwszych stron gazet – polityków, posłów, senatorów, celebrytów, aktorów itd. itp. Od paru dni o nikim się nie mówi – tylko o Nim . Zastanawia mnie tylko jedno – Dlaczego dopiero po tragicznej śmierci tego człowieka – mówi się – jaki On był dobry. Czy musi się stać coś takiego smutnego – że dopiero teraz mówi się o jego niezwykłym sercu ? A gdyby żył jeszcze … Och nie chcę o tym pisać. Wiem, że pozostała jakaś wielka pustka. Osobiście największe wrażenie zrobiły na mnie pewne posty – zwykłych ludzi – chociażby pewnej dziewczynki, której bardzo pomógł w jej chorobie. Łukasz Litewka kochał zwierzęta i ludzi. Jego działania angażowały rzesze osób dobrej woli, które jednoczyły się w dziele pomagania słabszym i pokrzywdzonym przez los. Miał też inną pasję – jazdę na rowerze. To właśnie podczas przejażdżki został potrącony przez samochód kierowany przez 57-letni Sosnowiczanina. Łukasz Litewka zmarł tragicznie w wieku 36 lat – w kwiecie wieku. Urodził się w 1989 roku w Sosnowcu. Jego ojciec był górnikiem, a matka prowadziła stoisko warzywne, co ukształtowało w nim szacunek do ciężkiej pracy i zrozumienie potrzeb zwykłych ludzi. Ukończył socjologię, co z pewnością pomogło mu w zrozumieniu mechanizmów społecznych i potrzeb mieszkańców. Już od wczesnych lat zaangażował się w życie lokalnej społeczności, aktywnie działając na rzecz potrzebujących. Jego działalność szybko zyskała rozgłos w sieci, gdzie nagłaśniał akcje pomocowe, angażując internautów w zbiórki pieniędzy i wspieranie lokalnych inicjatyw. To właśnie te działania sprawiły, że mieszkańcy Sosnowca dostrzegli w nim młodego, energicznego człowieka z otwartym sercem, gotowego do niesienia realnej pomocy. Największą rozpoznawalność Łukasz Litewka zyskał dzięki swoim spektakularnym akcjom pomocy potrzebującym. Jako założyciel Fundacji #TeamLitewka, regularnie porywał serca internautów, którzy na jego prośbę wpłacali pieniądze na organizowane przez niego zbiórki. Wystarczyło kilka minut, a na konta wpływały tysiące. Jego profile w mediach społecznościowych stały się platformą do mobilizowania ludzi do działania, a on sam stał się symbolem nadziei dla wielu osób w trudnej sytuacji. Ważną częścią działalności wspaniałego społecznika była pomoc zwierzętom. Na początku tego roku mocno zaangażował się w sprawie schroniska w Sobolewie. Łukasz Litewka pełnił również funkcje publiczne; był radnym miejskich w Sosnowcu, a później posłem. Stworzona przez niego społeczność nie traktowała go jednak jak polityka, lecz jednego z nich – reprezentanta interesów potrzebujących i wykluczonych. Choć życia Łukasza Litewki nie da się już przywrócić, jego wpływ na innych pozostaje wyraźny. Widać to w inicjatywach takich jak akcja w Jaśle, gdzie mieszkańcy zamienili żałobę w konkretne działanie – tysiące paczek z karmą dla psów, które zamiast zniczy wypełnił jeden ze skwerów w Parku Miejskim w Jaśle. To dowód, że wartości, które reprezentował, nadal inspirują i przekładają się na realną pomoc. Akcja została zainicjowana przez lokalnych działaczy zajmujących się ochroną zwierząt. W zaproszeniu podkreślili, że najlepszym sposobem na uczczenie pamięci Łukasz Litewka będzie dobry uczynek. „Dziękujemy za Twoje serce, nigdy nie zapomnimy” – napisali organizatorzy, nie kryjąc wzruszenia. Śmierć Łukasza Litewki poruszyła całą Polskę i wywołała falę wzruszających wspomnień. Wśród nich szczególnie przejmujący jest głos Julki, nastolatki chorej na miopatię, której pomógł spełniać marzenia. „Dzięki Tobie ludzie zobaczyli nie tylko moją chorobę, ale też mnie” – napisała. W emocjonalnym pożegnaniu dodała: „Mówią, że niebo zabiera najlepszych … dziś zabrało dyrygenta” . Kolejne poruszające świadectwo pokazuje, jak wielkie dobro zostawił po sobie parlamentarzysta. Mama 22-letniej Jagody, walczącej z agresywnym guzem mózgu, nie kryje wzruszenia. To właśnie dzięki jego zaangażowaniu zbiórka na kosztowne leczenie w Monachium w krótkim czasie nabrała ogromnego tempa – w ciągu godziny przybyło nawet pół miliona złotych. Jak wspomina pani Ewelina, wszystko wydarzyło się nagle, jak lawina dobra, na którą nikt nie był przygotowany. Dziś Jagoda przebywa w Niemczech, gdzie trwa walka o jej życie. Choć planowana terapia została przesunięta z powodu pogorszenia stanu zdrowia, zebrane środki pozwalają rodzinie skupić się wyłącznie na ratowaniu córki. Kobieta podkreśla, że bez pomocy Litewki nie byłoby to możliwe. Szczególnie bolesny jest fakt, że poseł interesował się losem dziewczyny niemal do ostatnich chwil. Jeszcze dzień przed śmiercią dopytywał o jej stan i planowane leczenie. Jego nagłe odejście było dla bliskich Jagody ogromnym ciosem. – Tego nie da się pojąć, nikt go nie zastąpi – mówi poruszona matka. Po śmierci Łukasza Litewki głos zabrali także duchowni. Biskup Artur Ważny podkreślił , że był to człowiek „ o niezwykle pięknej duszy” , który wiarę wyrażał przede wszystkim czynami i pomocą potrzebującym. Zwrócił uwagę, że jego postawa była świadectwem prawdziwych wartości. Litewka otwarcie mówił o swojej wierze, ale jednocześnie krytykował Kościół, podkreślając, że najważniejsza jest realna pomoc, a nie deklaracje. Łukasz Litewka wyróżniał się na tle innych parlamentarzystów. Na co dzień unikał medialnego rozgłosu, rzadko udzielał wywiadów i konsekwentnie skupiał się na działalności społecznej. Aktywnie angażował się w pomoc potrzebującym, a prowadzone przez niego w mediach społecznościowych zbiórki często osiągały ogromny zasięg i realne efekty. Na tle swojego ugrupowania zwracał uwagę także podejściem do kwestii wiary. Jako jedyny poseł wybrany z list Lewicy podczas ślubowania dodał do przysięgi słowa „Tak mi dopomóż Bóg” „ Nie mam też w zwyczaju zmieniać swoich poglądów, wierzę w Boga. Nie będę za to nikogo przepraszał. Lewica według mnie to partia, w której każdy ma prawo wierzyć w to, co chce” Jak zawsze bywa – człowiekowi „sukcesu” się zazdrości. Ciekawe są słowa prezydenta Mysłowic Pana Dariusza Wójtowicza, który takimi słowami pożegnał Łukasza Litewkę „ Do zobaczenia Przyjacielu, gdzieś, kiedyś, może w lepszym świecie” , mówiąc dalej „ Wiele osób darzyło go jakąś taką histeryczną nienawiścią. Hejtowało go, że zbiera pieniądze, że lansuje się na biednych ludziach. Tymczasem to był człowiek, który walczył do końca, potrafił spod ziemi wyciągnąć pieniądze dla dzieci. Jednymi drzwiami go wyrzucili, wchodził innymi ” Wspomina zaangażowanie posła Litewki w ludzkie sprawy i oddolne, lokalne inicjatywy „ Ten człowiek wiele dobrego zrobił dla naszego domu dziecka — podkreśla samorządowiec.

Doceniajcie ludzi za życia Dowiedz się więcej »

Kwiat lnu zamiast żonkila – targi książki patriotycznej – 2026

Jeden komentarz / Kultura / Marzanna Leszczyńska

Sobota 18 kwietnia 2026 w gorzowskim hotelu „Mieszko” była dniem Targów Książki Patriotycznej. Zaciekawienie budziły tematy książek: O Jedwabnem ( 2 grube tomy), interesujące opracowania o masonerii, o Żołnierzach Wyklętych, zbrodniach na Wołyniu – książki jakich nie kupimy w księgarniach w sklepach czy Empiku. Osobiście nabyłam zakazane przez komunistyczną cenzurę „ Radosne i smutne” Kornela Makuszyńskiego, „ Dzieci Kresów” dr Lucyny Kulińskiej, skusiłam się na zwierzenia masona Johna Robisona i „Czarną księgę masonerii” Guido Grandta. Odbyła się też projekcja trzech filmów: „Eugenika’, „Jedwabne” i „Sąsiedzi”. Ten ostatni będzie brał udział w Festiwalu Filmów w Mediolanie, po to przede wszystkim, aby szeroko w świecie popularyzować prawdę o ludobójstwie Polaków na Wołyniu ( film jest zapisem zeznań świadków tych makabrycznych wydarzeń, w tej chwili nikt z nich już nie żyje). Targi reprezentowali zaproszeni goście: dr Lucyna Kulińska, Piotr Szlachtowicz, Jacek Międlar, Marek Skalski, Tomasz Sommer i mecenas Krzysztof Łopatowski z naszego miasta. Goście wypowiedzieli się na temat bardzo aktualny: „ Polska, Izrael, Iran – geopolityka napięć i interesów”. Jakie jest ich zdanie ? Odważne, które warto przytoczyć , bo każdy z zaproszonych gości wniósł swój szczery punkt widzenia, który poszerzył cały obraz.. Dr Lucyna Kulińska : – Jesteśmy trzymani w zaciemnieniu jeśli chodzi o ostatnie wydarzenia i zaangażowanie się Syjonistów i USA w atak na Iran. Jest to ludobójstwo i zbrodnie przeciw ludzkości. Odbieram to jednoznacznie i uważam, że 70 % Polaków tak sądzi, boją się jednak wyrażać swojego zdania. Przypinanie sobie żonkili jako pochylanie się nad Holokaustem jest popieraniem tych, którzy robią dzisiaj to samo co zarzucają innym. Nie przyczepiajmy żonkili i nie popierajmy ludobójców. Pytanie kto z naszych elit politycznych wyłamał się z tego gestu? Nie wybierać i nie słuchać tych, którzy nadal demonstrują żonkile w klapach marynarek bo szykują nam los ludzi w Strefie Gazy. To co się dzieje jest zaprzeczeniem logiki. Izrael zapowiedział, że „ Mają przetrwać lwy” co znaczy, że tylko najsilniejsi przeżyją. Czy my tego chcemy? Nie , ale nie mamy nic do powiedzenia. Pytanie co robi nasz Minister Spraw Zagranicznych na posiedzeniu Grupy Bilderberg? Mamy zasadzonych ludzi, którzy tworzą pozory. Wygląda na to, że wojna jest sposobem na rozwiązanie i na depopulację ludzkości. Wojna rosyjsko- ukraińska powinna być dawno zakończona , ale ich prezydent tego nie chce. Prezydent USA mówi co innego a robi też co innego. Przysyłają nam ludność z Afryki i innych krajów, ciągle są prowadzone operacje fałszywej flagi. Znowu próbują nas włączyć do wojny. Wszystko jest dogadane na najwyższym stopniu, a Polaków indywidualistów chce się przerobić na chiński model. MY Polacy jesteśmy przeznaczeni na wyniszczenie. Nie dajmy się wymordować. Mecenas Krzysztof Łopatowski – Warto przytoczyć cytat, że „Żydom nic lepszego niż Holokaust się nie przydarzyło”. Dzięki temu wszelka krytyka Izraela jest uważana za antysemityzm. Dziś wiemy, że Izraelczycy dla zabawy strzelają do ludzi, w tym dzieci, wstrzymują pomoc produktów spożywczych dla ludności cywilnej tam gdzie prowadzą atak. Chcą stworzyć państwo od Nilu do Eufratu i zależy im na surowcach tam występujących, to prezydent USA blokuje Cieśninę Ormuz. Na świecie panuje wielki niepokój, a w naszym kraju nikt przeciw temu nie protestuje, tylko wykonują zadania obcych. Nie powinniśmy głosować na tych, którzy w ten sposób uczynią z Polski strefę zgniotu którzy chcą dla Polski zła. Ameryka nie jest już hegemonem, supermocarstwa rozgrywają swoje interesy, a konflikty są po to, aby mocarstwa osłabiać. Próbuje się nas ustawiać po stronie konfliktów, które są trudne do zrozumienia, panują kłamliwe propagandy, podteksty a prezydent Ukrainy jeszcze niedawno uczył się języka swojego kraju. Tymczasem 70 % Polaków nie widzi w Rosji wroga, nasz Minister Spraw Zagranicznych ma swojego oficera prowadzącego, którym jest Ann Applebaum. Użycie bomby atomowej skończy się tylko zagładą świata. Jacek Międlar – Od 1949 roku Żydzi terroryzują Palestyńczyków, a świat udaje, że tego nie widzi. Opowiada się mity, bajki , w tym też z Polaków uczyniono nazistów od, których Żydzi się wyzwolili czego symbolem są te żonkile. Tymczasem oni sami wymordowali wielu ludzi w Libanie, Persji, Palestynie, Swoje ofiary nazywają zwierzętami. Już w 1946 r. była wymordowana ludność w arabskiej wiosce, jest dużo pamiętników i książek żydowskich na ten temat. Żydzi postępują tak, żeby mieć monopol na prawdę. Żonkil tak naprawdę, jest symbolem kłamstwa i półprawdy, a ludzie nie mają o tym zielonego pojęcia. Prawda jest taka, że Żydzi podczas wojny byli bierni, nie umieli uformować organizacji sprzeciwu, a to co robili Polacy i AK wyśmiewali i nazywali bohaterszczyzną. W rezultacie to polska partyzantka pomagała Żydom tworzyć okopy. Żydzi na podstawie zdjęć z getta budowali swoją walkę i swoje państwo w 1948 roku zbudowali na bazie nienawiści. Powinniśmy potępiać zbrodnie Żydów. Niestety kancelaria naszego prezydenta i wielu polityków tzw. łże prawicy tego nie robi. Swoje publikacje przesyłane do prezydenta nie spotykają się z żadną odpowiedzią, politycy nie pomagają w żaden sposób w badaniach, nie ułatwiają ich, za to chętnie wstawiliby przy wydaniu gotowych książek swoje logo. Jest to tylko pozorne sprzyjanie patriotycznym autorom i udawanie, że są po ich stronie. Dla wojny należy mówić – nie. Nasi politycy nie są mężami stanu. Rozdali pieniądze dla Ukrainy, na szkolenia dla Ukraińców. Ukraina jest krajem skorumpowanym, dalej w nim kwitnie kult Bandery ( w roku 2022 badania wykazały, że 74% Ukraińców popiera Banderę, a banderyzm dzisiaj przebił się do mainstreamu). Po przegranej wojnie frustracja tego narodu się skanalizuje na naszym narodzie i zrobią to narzędziami, które my im podarowaliśmy. W tej chwili ich politycy podkreślają, że największą pomoc otrzymali od Niemiec i w tej chwili budowane jest niemiecko-ukraińskie porozumienie. Dr Tomasz Sommer – W Marszu Żywych w Oświęcimiu wzięli udział żołnierze izraelscy czyli ludobójcy przeciw ludobójcom. Czy mieli mandat do tego żeby się w tym miejscu pokazywać? Schizofrenia zachowań – robią to samo, co ci, którym tego zarzucają. Jest to po prostu festiwal kłamstw. Wszystkich, którzy to zauważyli i mówili nazywano antysemitami i ich wykluczano. Polscy politycy są niejednoznaczni, kluczą w wypowiedziach i mówią tak żeby nic nie powiedzieć,bo się boją o swoje stanowiska, nie chcą być odcięci od swoich stołków. I takim przykładem jest nasz obecny prezydent kraju, Minister Spraw Zagranicznych. Politycy nie protestują, nie

Kwiat lnu zamiast żonkila – targi książki patriotycznej – 2026 Dowiedz się więcej »

Skończyła się baśń

Jeden komentarz / Kultura / Marzanna Leszczyńska

17 kwietnia 2026 roku to dzień pogrzebu Wiesława Myśliwskiego – wybitnego pisarza ( 1932- 2026 ). Zapraszam na osobisty tekst – Marzanna Leszczyńska „Nakłuć odbiorcę jak perłopława, aby sam wydał perłę. Ile czytelników tyle wizji książki – to jest największa nagroda za trud pisania” ( Wiesław Myśliwski – „W środku jesteśmy baśnią”) Późno odkryłam Wiesława Myśliwskiego, zaledwie trzy lata temu. Zachwyciły mnie rozmowy z tym pisarzem, które pojawiły się na youtu.be. To od nich się zaczęło. Nie mogłam się od nich oderwać. Starszy Pan, po 90- ce, stanowczym głosem bardzo interesująco opowiadał o tym jak zaczął pisać książki i jak zaczęto je przyjmować na świecie jak one weszły w ten świat. To były opowieści niezwykłe o tym, jak kowboje w Arizonie ustawiali się w kolejce po autografy tłumacza, bo autora tam nie było, jak tłumacze z Holandii dostawali stypendia, aby zamieszkać w Sandomierzu, aby poczuć klimat miasta aby jak najwierniej przetłumaczyć „ Ucho igielne”, o tym jak we Francji w Pałacach nad Loarą organizowano spotkania z okazji jego książek, jak ktoś za granicą zapisał mu w testamencie dom w podziękowaniu za twórczość. Gdy usłyszałam, co mu powiedział Bill Johnston (tłumacz, esperantysta, który przekłada, książki W. Myśliwskiego) o języku polskim byłam kompletnie rozbita: „ Zachwyciło mnie brzmienie polskiej mowy. Polszczyzna to najpiękniejszy język na świecie, bo żaden język na świecie nie ma takiego spektrum dźwięków jak polski. Ogromna skala”. Uzmysłowiłam sobie, że my Polacy nie mamy pojęcia i nie doceniamy tego w jakim miejscu żyjemy, jakimi ludźmi jesteśmy otoczeni i zachowujemy się tak jakbyśmy świadomie i z zazdrością odrzucali to co najbardziej wartościowe. Niestety ciągle tkwimy w innym świecie, niestety ten gorszy świat z nas nie wyszedł. Zafundować stypendium tłumaczowi, wyjazd do innego kraju po to, aby wszedł w jego klimat dla lepszego tłumaczenia, takie pomysły mogą mieć Holendrzy, Amerykanie, ale Polacy to już nie… W ubiegłym roku postanowiłam spróbować sił w zdobyciu stypendium w moim mieście dla szczególnych tekstów na portalu http://www.idealzezgrzytem.pl, nawet miałam takie sugestie od czytelników , że są poetycko napisane i dotyczą niezwykłej historii pałacu i jest to już historia dwóch krajów, że warto aby była napisana w obcym języku. Znaleźliśmy szczególnego tłumacza. I co usłyszałam od komisji ? „Przecież sztuczna inteligencja zrobi to za darmo”, taki jest poziom komisji d/s kultury, kto dobiera ich członków ? „ To nie literatura jest w życiu najważniejsza, a miłość. Miłość jest w gruncie rzeczy tajemnicą. Prawdziwej miłości się nie demonstruje”. (Wiesław Myśliwski – „ W środku jesteśmy baśnią”) Na początek wybrałam „Pałac”, być może pod wpływem tego wszystkiego co związane z moim zaangażowaniem w opisywanie historii pałacu w Mierzęcinie przez dr Roberta Wójcika. Chyba nie pomyliłam się, bo tak właśnie wyobraziłam sobie miejsce akcji tej książki. Uderzyła mnie filmowa żywiołowość scen od pierwszych jej stron . Od razu zgadłam jej zakończenie, było oczywiste, ale to nie ono było ciekawe – najciekawsze było wszystko to, co wydarzyło się do tego zakończenia. Tak, rzeczywiście, przyznaję, że prawda zawarta w „Pałacu” o psychice i naturze kobiety jest naga. Ze wstydem przyznaję się, że poczułam się w pewnym momencie, jakby zdarto ze mnie ręcznik, którym się okryłam, aby nikt nie widział niedoskonałości pod nim… „ Kultura młodości jest największym złudzeniem. Fetyszyzacja młodości – że to jedyna wartość- rozpaczliwa diagnoza. I ona się załamuje” ( Wiesław Myśliwski – „ W środku jesteśmy baśnią”) Drugą książką Wiesława Myśliwskiego, po którą sięgnęłam jest „ W środku jesteśmy baśnią”. To był powrót do czasów dzieciństwa, wsi, która już nigdy nie wróci, a która pozostała w mojej pamięci, a wydawało się, że są rejony, które nigdy się nie zmienią. Zmieniły się, nie wiadomo kiedy. Piaszczyste drogi wyasfaltowano, drewniane wiatraki spróchniały i je rozebrano, wiejskie śpiewy podczas „darcia pierza” , które mój tato nagrywał na szpulowe taśmy magnetofonowe umilkły, nie ma snopków siana na polach, na drogach nie spotkasz drabiniastego wozu z koniem. Dzięki tej lekturze przypomniałam sobie, tyle mi ta książka wyjaśniła. ” Za jakiś czas rozczaruje nas ta cywilizacja, zacznie budzić lęk i będziemy szukać naszej tożsamości kulturowej w tych chłopskich pokładach”. (Wiesław Myśliwski ” W środku jesteśmy baśnią”) Jest zuchwałość w życiu i twórczości Wiesława Myśliwskiego, ale On jest dowodem, że trzeba mieć tę zuchwałość, bo nie musi nas ona ośmieszać. Ta zuchwałość może nas wynieść czasami bardzo wysoko, że nawet sobie tego nie wyobrażamy. Wiesław Myśliwski nie otrzymał Nobla, ale przecież nie najlepsi go otrzymują. Zamiast książek W. Myśliwskiego czytałam Petera Handke (Otrzymał Nagrodę Nobla razem z Olgą Tokarczuk. Taka wyjątkowa sytuacja) , a szkoda… Jest tylko 9 książek mistrza, filozofa, człowieka prawdy – Wiesława Myśliwskiego i nadrobię ten czas, który straciłam na ich przeczytanie już teraz, bez zwłoki. Mam nadzieję, że znajdzie się mądry decydent i włączy książki Wiesława Myśliwskiego do lektur szkolnych, że ludzie będą poznawać tę spuściznę. Bądźmy perłopławami i wydawajmy perły, bo Wiesław Myśliwski zrobił nakłucia… 25 marca 2026 r. Wiesław Myśliwski skończył 94 lata , 29 marca 2026 zmarł. Ten tekst publikuję w dniu Jego pogrzebu. „Śmierć jest mądra, śmierć ma rację. Przerywa nam, bo wszystko co robimy jest zamierzone na nieskończoność”. (Wiesław Myśliwski ” W środku jesteśmy baśnią”) Marzanna Leszczyńska

Skończyła się baśń Dowiedz się więcej »

Niezwykły Ksiądz – Człowiek…

14 komentarzy / Bez kategorii, Po prostu aut / Robert Wójcik

motto : „To nie dręczenia i opętania powinniśmy bać się najbardziej, ale grzechu” Ks.kan. Piotr Spychała Czy ktoś się zastanawiał nad jednym – jakie musi mieć obciążenie psychiczne czy duchowe – ksiądz, który jest egzorcystą ? Jakie musi być to trudne ? Trzeba mieć wielkie serce i namaszczenie od Boga – aby taką misję wypełniać. Znam Takiego księdza i dziękuję Bogu , że kiedyś ścieżki naszego życia się spotkały… Egzorcyzm jest rozkazem wydanym w imię Boga demonowi, aby opuścił miejsce, rzecz lub osobę. Początkowo egzorcyzmowanie nie było regulowane prawem, dopiero z biegiem czasu na egzorcystę był wybierany i wyświęcany konkretny kapłan. Egzorcystą numer jeden w Kościele był zawsze biskup i to nie zmieniło się do dzisiaj. To w jego gestii leży mianowanie egzorcystów. Jest kilku pracujących w Diecezji Zielonogórsko – Gorzowskiej kapłanów – mających taki dekret od biskupa. –„ Mianowanie to daje pozwolenie na posługę i umacnia kapłana do jej pełnienia” – wyjaśnia ks. kan. Piotr Spychała – wspaniały Proboszcz – człowiek w parafii PW. Świętego Józefa w Dobiegniewie – powiat Strzelecko-Drezdenecki. Pracował w seminarium duchownym w Paradyżu. Jaki jest egzorcysta i jak ma wyglądać jego praca, określa Kodeks Prawa Kanonicznego. Czytamy w nim m.in., że powinien odznaczać się „pobożnością, wiedzą, roztropnością i nieskazitelnością życia”, a sprawowane przez niego egzorcyzmy winny „zachowywać obrzędy i formuły zatwierdzone przez władze kościelną”. Ksiądz Piotr Spychała – tego doświadczył – bo jest nieskazitelnym kapłanem i człowiekiem. To trudne zadanie, choć piękne zarazem, zwłaszcza wtedy, gdy widać radość uwolnionych osób. Trud wynika z nieustannej walki duchowej, która się toczy nie tylko podczas modlitwy o uwolnienie.Jeśli do egzorcysty zgłasza się osoba, której wydaje się, że ma problem z demonem, to egzorcysta rozpoznaje jej stan. Po rozmowie i rozeznaniu, jeżeli istotnie zachodzi działanie złego ducha, podejmuje się modlitwę o uwolnienie. Stan penitenta ocenia się również od strony psychologicznej. Często osoby, które zgłaszają się do nich , są już po konsultacjach psychologicznych, a nawet po leczeniu psychiatrycznym. „Jest też konieczna konsultacja duchowa” – to słowa Ks. Kan. Piotr Spychały. Po rozpoznaniu sytuacji, egzorcysta wybiera środki, które w tym danym przypadku będą najskuteczniejsze. – Zawsze należy zaczynać od środków najważniejszych, jakim są sakramenty, a więc sakrament pojednania, Eucharystia, namaszczenie chorych, a także modlitwa zmierzająca w razie potrzeby do egzorcyzmów, które odprawia się raz, dwa czy więcej, jeśli to konieczne. Egzorcysta nie powinien przystępować do egzorcyzmu, jeśli wpierw nie nabierze przekonania, że osoba, nad którą ma się modlić, jest naprawdę opętana przez złego. Zgodnie z uznaną praktyką uważa się, że o opętaniu świadczą następujące objawy: rozumienie i posługiwanie się nieznanym sobie językiem, wyjawianie spraw dalekich i ukrytych, nadzwyczajna, nieproporcjonalna do wieku i naturalnych możliwości siła. Mogą też wystąpić inne zachowania: gwałtowna nienawiść do Boga, do Matki Bożej i Świętych, Kościoła, do przedmiotów sakralnych, obrazów, obrzędów, zwłaszcza sakramentalnych. Ścisłe opętania nie są częste, ale egzorcysta pomaga nie tylko w takich przypadkach, lecz również wtedy, gdy człowiek jest dręczony, znajduje się w opresji, czy depresji – gdy doświadcza nadmiernych pokus i niepowodzeń i pychy – „ Pomagam wtedy rozmową i modlitwą” – mówi Ks. kan. Piotr Spychała ( za : GOŚĆ Zielonogórsko- Gorzowski – nr 5 ; 2006 rok) Ten artykuł jest opowieścią o kapłaństwie i kapłanie, który nie stracił wiary i nie odszedł z zawodu. Jak ma On trudne zadanie – ile potrzeba tam wiary i siły – odwagi psychicznej. Ale tkwi w nim całą swoją duszą – niezwykle prawą, mądrą i uczciwą. Może ta opowieść będzie trochę przesiąknięta smutkiem, bo chyba nikt sobie nie zdaje sprawy, że po wielu latach posługi kapłańskiej wielu księży – tak ciężkiej – stają się mocno zgorzkniali i wypaleni odrzuceni. Dlaczego ? Przede wszystkim księża to ludzie bardzo samotni, po pierwsze oczywiście nie mogą założyć rodziny, co dla wielu jest prawdziwym dramatem. Poza tym ksiądz nie zna dnia ani godziny: jeśli pracuje w jakiejś parafii, to z dnia na dzień może być przeniesiony przez biskupa kilkadziesiąt (albo kilkaset) kilometrów dalej i musi zaczynać od nowa – zatem warto ,nie warto nawiązywać głębokich relacji z wiernymi ? Ale Ksiądz Piotr – taki nie jest i ból rozstania jest mniejszy. I jeszcze jedna ważna rzecz , nie ma solidarności zawodowej wśród księży, jeśli któryś z nich wpada w jakieś kłopoty – inaczej – osamotnienie. Przykładem jest na przykład choroba czy starość – wiem jedno – to wszyscy ludzie się od niego odwracają i zostaje zupełnie sami. To dosyć ciekawe, że księża zachowują się jak bankierzy inwestycyjni: w tej profesji masz przyjaciół, gdy wszystko idzie dobrze, ale gdy wpadniesz w jakieś kłopoty, nie licz na nikogo. Akurat wśród kapłanów nie spodziewałbym się takiej postawy. Ale tak jest. To bardzo smutne – ale taka jest prawda. Bo wielu znanych mi księży to potwierdza. Innym źródłem wielkich frustracji jest absolutna zależność od biskupa, który jest panem życia podwładnych, rzuca ich po parafiach zupełnie przypadkowo, często niszcząc im w ten sposób życie. Niestety, w wyniku arbitralnej decyzji biskupa zostaje gdzieś tam…. , i nikt się nie zastanawia nad tym – że na tym stanowisku będzie się męczył straszliwie przez następne kilka lat, a potem już jest tylko zgorzkniałym i wypalony człowiekiem. Miejmy świadomość – ksiądz to człowiek – taki sam – jak Ty drogi Czytelniku, czy ja. Poza tym księży, którym wynajduje się jakieś „ kłopoty” – eliminuje się. Wczoraj byli – następnego dnia nie ma , następnego dnia – ich nie ma ! Tak – stara prawda – Nie ma księdza – nie ma problemu. Podobnie feudalne stosunki pracy panują na niektórych uczelniach wyższych (profesor – asystenci) i myślę że też w policji lub wojsku czy szpitalach. Ale w tych instytucjach można się odwołać do instancji wyższych, bywają związki zawodowe, są sądy pracy, w ostateczności można się zwolnić. W kapłaństwie od decyzji biskupa nie ma odwołania (chyba, że do Watykanu), więc można tylko porzucić sutannę, co wielu czyni, ale koszty tej decyzji są smutne. To w ogóle niesamowite, że biskupi tak fatalnie zarządzają kadrami -w korporacji takiego menadżera pogoniono by prędzej czy później, a biskupowi kto podskoczy… Ważne, żeby kasa się zgadzała, a że się niszczy ludzi, kogo to

Niezwykły Ksiądz – Człowiek… Dowiedz się więcej »

„ Mierzęcin – śmierć drzewa”

Zostaw komentarz / Mierzęcin według wspomnień dr Roberta Wójcika / Robert Wójcik

Autor tekstu Dr Robert Wójcik – administrator Pałacu Mierzęcin w latach 1998 – 2008 Zapraszam na zdjęcia i muzykę – krótki film. Naciśnięcie białego trójkąta na obrazie poniżej uruchomi film. Zbliża się Wielkanoc, najważniejsze ze wszystkich świąt chrześcijańskich, upamiętniające zmartwychwstanie Chrystusa. Dlatego postanowiłem przypomnieć legendę, związaną właśnie z tym świętem. Różne wersje tego podania, opowiadają o drzewach, które zostały wybrane, by wypełnić tragiczną misję. Właśnie z nich bowiem miał być zbity krzyż, na którym powieszono Jezusa. Z pewnością część z Was słyszała tę historię, opowiadaną przez ojców, mamy czy dziadków, babć… Legenda wspomina o wysłannikach Piłata, którzy przed dokonaniem się tragicznego losu Jezusa, wyruszyli do lasu, by znaleźć odpowiednie drzewa na zbicie z jego pni krzyża. Drzewa jednak szukały różnych wymówek, żadne bowiem nie chciało mieć udziału w śmierci Zbawiciela. Nie do końca znane jest pochodzenie legendy, wiadomo, że jedną z jej wersji spisał Julian Ejsmond w swym dziele „Żywoty drzew”. Opowieść pojawia się też częściowo w twórczości Henryka Sienkiewicza, a konkretnie w zbiorze jego nowel i figuruje pod tytułem „Osiczyna”. A oto jak brzmi… „Tuż przed ukrzyżowaniem Jezusa z Nazaretu rzymski prefekt Judei Piłat wysłał dwóch mężczyzn do lasu, by znaleźli odpowiednie drzewo na krzyż, na którym miał zawisnąć Chrystus. Wzięli więc do garści siekierę i żagę, po czym poszli spełnić zadanie. Drzewa, widząc tak uzbrojonych mężczyzn, szybko domyśliły się o co idzie, przez co ogarnęła je straszna boleść, bo przecież żadne nie chciało być narzędziem męczeństwa swego Stworzyciela. Zakołysał się więc w przerażeniu cały las i zajęczał w obliczu takiego nieszczęścia. Chodzili ludzie długie godziny po rozległym gaju, siejąc wśród drzew postrach. Wreszcie dotarli do samego serca puszczy, gdzie rósł potężny, wiekowy dąb. W tym samym momencie, gdy się do majestatycznego drzewa zbliżyli, ono poczęło się trząść jak wątła trawa na wietrze. Tymczasem żołnierze stanęli przed nim, obejrzeli je dokładnie i uznali, że doskonale nadaje się na krzyż. Do tej pory dąb nie znał lęku, teraz jednak wiedział, po co przyszli bezwzględni ludzie. Odezwał się więc przerażony z prośbą do drwali: – Nie chcę na wieczność być krzyżem dla tego, który światu przyniósł prawdę wieczną. Mężczyźni postanowili wysłuchać prośby dębu i poszli dalej. Podeszli do lipy, która też zaszumiała: – Słodka jestem! Ptaszętom – schronienie, pszczołom daję najwonniejsze miody, a poetom – spokój i natchnienie… – odezwała się. – Inne drzewo na krzyż sobie weźcie. Nie tykajcie mię rękami brudnymi. Nie mnie plamić krwią niewinną tego, który miłość zwiastował na ziemi. Wysłannicy Piłata i jej prośby wysłuchali, ruszając dalej w głąb puszczy. Tam doszli do brzozowego gaju, gdzie rosły młode brzózki. Zachwycili się jednak ich bielą i czystością, po czym uznali, że tak niewinnie wyglądających roślin nie mogą przeznaczyć na czyjś krzyż…” Od wielu lat pewne rzeczy pozostają niezmienne, mimo że cały świat ewoluuje. Przykładem tego jest (niestety BYŁ) wiekowy dąb w Mierzęcinie (pomnik przyrody – prawem chroniony !!!) , która od co najmniej dwustu lat zdobił otoczenie pałacu, oficyny i dawnej powozowni. Przetrwał rozmaite zawirowania historii, takie jak działania wojenne, trudne czasy PGR – ów, gdzie każdy kawałek drewna był na wagę złota i oczywiście próby jego okaleczenia przez przeróżnych osobników. Zastanawiam się, jakim cudem to drzewo stało się w zasadzie nienaruszalne, ale kiedyś – broniło się swoim życiem. Ile razy pod tym dębem widziałem par siedzących pod miłym cieniem jego gałęzi , które dawały listki jego życia. Ile widziałem tam dziwnych rozmów – miłości czy rozstań. Moje dzieci się pod nim bawiły ze swoimi kolegami i koleżankami i pieskami … Dawał cień w upalne lato – dawał jakąś taką energię do życia nawet wiosną czy jesienią. To było drzewo mego życia – strasznie je kochałem – dziś już go nie ma. Jak zobaczyłem co z nim zrobili ludzie – byłem zszokowany. Jeszcze w 2023 roku – osobiście pod nim siedziałem i cieszyłem się cieniem jego liści w upalny lipcowy dzień. To była moja ostatnia „ degustacja” jego piękna, jego siły życia. Prawie 20 lat temu – często przytulałem ucho do jego gołego konaru, a On mi wtedy mówił co widział i słyszał na przestrzeni dziejów – powieść by można było napisać. Teraz jego pień może już tylko zapewnić chrząszczom kilkuletnią sutą stypę… Tak – wiem jedno – wszystko było za zgodą odpowiednich jednostek administracyjnych. Jestem pewien – znając Właścicieli tego obiektu – że wszystko było zrobione zgodnie z prawem. Jednak wydaje mi się, że prawo jest niedoskonałe. Chyba zabrakło wyobraźni – według mnie uczuć – pewnego rodzaju zastanowienia. Nie wiem. Tak – to drzewo chorowało co widać na zdjęciach jego już uciętych gałęzi czy konarów. Ale też były zdrowe konary – pełne życia ! Pamiętam – były jeszcze kiedyś rozmowy na temat jego wyleczenia. Ale to było kiedyś. Mam pytanie do obecnych Właścicieli – czy jesteście z tego zadowoleni ? Czy Wam się to podoba – ten kikut , który zostawiliście ? Przysięgam wszystkim Czytelnikom, którzy przeczytają ten artykuł – Moja żona – i ja – którzy tworzyli ten park – nigdy by do tego nie dopuścili – za naszych czasów – drzewa wiekowe – były leczone. Byli fachowcy, którzy to robili dobrze – i do dziś są efekty – co najważniejsze – drzewa żyją – i wypuszczają co rok swoje zielone liście. Jak ktoś nie wierzy – niech przyjedzie do parku w Mierzęcinie. Przekona się. A specjalistów leczących dziś drzewa – jest też dużo – uznanych praktyków, naukowców. Polska chirurgia drzew – jest uznana na świecie. Mamy się czym chwalić. Trzeba tylko było chcieć – ale tam już nie ma „Flory” , która własnymi rękoma broniła wszystkiego co żyje… Szkoda , że jej już tam nie ma. Nawiązując do początku tekstu – napiszę tak – nawet prości drwale w swej legendzie – okazali się ludźmi , którzy mają jakieś uczucia. Wy – mówię o Właścicielach Mierzęcina – chyba nie mieliście. Można było chcieć – wykazać się jakąś empatią, próbować coś uratować – teraz został wam tylko kikut – pień drzewa. No ale uratowaliście budynek – dawną powozownię, oficynę – ganeczek ich łączący. Oczywiście – koszty ewentualnej naprawy są duże, w przypadku gdyby w czasie

„ Mierzęcin – śmierć drzewa” Dowiedz się więcej »